Yılan Dışkısının Arkasındaki Bilim: Neden Bu Kadar Tuhaf?
Yılanların avlanma stratejileri ve kendilerine özgü sindirim anatomileri, dışkılama alışkanlıklarının türler arasında büyük farklılıklar göstermesine yol açıyor.
Yılanların avlanma biçimleri ve kendilerine has iç anatomileri, dışkılama sıklıklarını ve sindirim süreçlerini doğrudan belirliyor. Ağızlarını kafalarından beş kat daha geniş açarak avlarını bütün yutabilen bu sürüngenler, avlanma stratejilerine göre aktif avcılar ve pusu kuranlar olarak iki temel gruba ayrılıyor.
Ağaçlarda ya da yarı ağaçta yaşayan sıçan yılanı gibi aktif avcılar, küçük kemirgenler, balıklar ve büyük böceklerle sık sık besleniyor. Hızlı hareket etmek zorunda olan bu ince yapılı yılanlar, taşıdıkları ek ağırlıktan olumsuz etkilendikleri ve yüksek metabolizmaya sahip oldukları için beslendikten yaklaşık 2 ila 7 gün sonra dışkılıyor.
Buna karşılık, yerde ve yuvalarında bekleyen pusu avcıları çok daha az enerji harcıyor. Sumatra kısa kuyruklu pitonu ve kan pitonu gibi iri gövdeli türler yaklaşık 10 ila 14 günde bir beslense de atıklarını birkaç ayda bir, hatta yılda yalnızca bir kez dışkılayabiliyor. Bu durum, atık kokusunun avcıları çekmesini veya avları ürkütmesini önlüyor.
Uzun süre dışkı tutabilen pusu avcılarında atık miktarı toplam vücut ağırlığının yüzde 10'una kadar ulaşabiliyor; bu nedenle 90 kilogramlık bir yılan bünyesinde yaklaşık 9 kilogram dışkı taşıyabiliyor. Araştırmacılar, vücudun alt kısmında toplanan bu ekstra ağırlığın, yılan avına doğru hamle yaparken denge safrası görevi görerek savrulmayı engellediğini değerlendiriyor.
Yılanların tek odacıklı ve J şeklindeki mideleri vücudun ortasında yer alırken, sindirim sırasında bağırsak ağırlıkları iki ila üç katına çıkıyor ve enzim salgısı 60 kata kadar artış gösteriyor. Ayrı bir anüse sahip olmayan yılanlarda sindirim atıkları, hem boşaltım hem de çiftleşme işlevini gören ve kloak adı verilen ortak bir açıklıktan dışarı atılıyor.
Kaynak: iflscience.com